Auteursarchief: admin

De laatste week

De week is aangebroken dat ik Collin probeer af te bouwen met zijn deken, en ik moet zeggen, dat gaat eigenlijk helemaal niet zo slecht. Ik heb het eerst een halve week om de dag nog gedaan, en daar reageerde hij ook goed op. Na een halve week ben ik met de deken gestopt om te kijken hoe hij hier op zou reageren. Dat ging eigenlijk wonderbaarlijk goed. Ik denk dat het ook ligt aan het feit dat hij nu weer meer beweging krijgt en elke dag wel weer mag lopen. We mogen zelfs al een klein galopje gaan doen! Hij loopt weer echt heel fijn, en hij is niet eens heel stijf van het stilstaan, die deken heeft echt geholpen.

Collin is zelfs in zijn omgang nu een stuk rustiger en ook in zijn stal. Gisteren is hij zelfs betrapt op liggen in zijn stal, dat gebeurt niet vaak dus was heel fijn om te horen! J Binnenkort mag de deken weer terug naar Horse Recovery Sentre, en ik heb er niks dan alleen maar lof over. Ik denk dat het wel degelijk mee heeft geholpen aan zijn revalidatie en zeker in het verkorten van de periode. Nu mogen we weer lekker opbouwen en kunnen we stiekem weer hopen op een wedstrijdje in de zomer! Ik kan bijna niet wachten, maar we doen het rustig aan.

Wie weet rijden we in de zomer wel weer heerlijk rond, en kunnen we weer lekker buitenritjes maken, ik kan niet wachten, nu nog lekker weer erbij en we kunnen er weer tegenaan!

 

Mirjan en Jan-Hein onwijs bedankt voor jullie steun en hulp tijdens de revalidatie periode van Collin, ik heb er echt enorm veel aan gehad en ben jullie erg dankbaar!

De achtste week…

Het word steeds mooier en mooier, en daar bedoel ik niet alleen het weer mee. De eerste drafpasjes zijn gemaakt, en dat ging super! De gehele week liep hij mooi recht en zelfs al ontspannen, na het rijden is Collin volgens mij ook voldaan want hij staat al rustig voordat hij z’n deken op krijgt.

Toen kwam toch de spannende dag, waarop ik de kliniek moest bellen om het proces te vertellen. Dit was wederom een fijn gesprek, waarbij ik uitlegde dat het rijden heel goed gaat, en Collin zich heel netjes houd en daarnaast ook recht en zuiver loopt. De dierenarts was heel erg blij met dit nieuws en gaf mij het advies om zo vooral lekker door te gaan.. daarnaast zei hij dat ik dus voorlopig ook niet terug hoef te komen, maar misschien pas over 3 maanden voor een controle. Ik mag alles gaan uitbouwen en opbouwen, dus de week erna heb ik al 15min kunnen draven. Wat een heerlijk gevoel zeg!

Toen het ook beter weer begon te worden, kon ik het niet laten en ben ik een ritje buiten gaan maken, bij ons kun je namelijk zo de polder in en daar heb je een heerlijk zandpad liggen. Dit ging wonderbaarlijk super goed, en Collin hield zich rustig. Zelfs toen er een paar motors voorbij kwamen, bleef hij aardig kalm. Dus we hebben zelfs al in het zonnetje samen weer een tochtje gemaakt! Ik kon niet blijer zijn die dag!!

 

Nu de komende weken de draf verder uitbouwen en over 3,5 week mag ik al mijn eerste galopje gaan proberen. Het leuke voor Collin is dan ook, dat hij weer naar zijn weide maatjes mag en weer lekker lang buiten kan staan!

 

Ik heb er nu al zin in!!

De zesde en zevende week

We mochten al weer 30 minuten stappen en nog maar een weekje voordat we mochten gaan draven. Wat een super gevoel zeg, om weer op me eigen paard te mogen zitten. Samen zijn we dan ook begonnen om hem goed weer in balans te krijgen met recht richten en veel buigoefeningen, daar reageerde hij heel goed op. Wat mij weer heel enthousiast maakte, hij kan al zijn oefeningen nog! Hoe mooi is dat, hij is in zijn gehele herstelperiode nog soepel gebleven! Heerlijk gevoel dit.

Halverwege de week had ik afgesproken met Simone Bruys om Collin nog een keer te laten checken. In het begin van zijn herstel periode had ik haar al uitgenodigd om Collin te komen masseren, maar toen waren zijn spieren nog te verkrampt om ermee aan het werk te gaan. Zij raadde mij toen ook aan om met de deken aan de slag te gaan en na een tijdje haar weer te bellen om hem overnieuw te laten controleren. Wonderbaarlijk was dat hij nu op zijn gehele bovenste spierlaag gewoon ontspannen was en ze kon goed op hem inwerken terwijl hij vorige keer echt lelijk deed bij een aanraking. Zij gaf dit zeker te wijten aan de deken dat hij nu zo heerlijk soepel was. Hij was op beide kanten bijna even soepel, je kon wel aan zijn linkerkant merken dat hij iets of wat nog zijn been probeerde te ontlasten maar hij zat zeker te weten niet meer vast! Weer een geweldig pluspunt van die deken, hij is ontspannen geworden in zijn spieren, dat bevestigde Simone mij ook.

Na de behandeling was Collin ook helemaal lekker ontspannen, en mocht hij weer lekker even wandelen, ik kon al aan hem zien dat hij weer beter in zijn lijf begon te zitten. En na enkele dagen mochten we er weer op om te “rijden”. Hij voelde inderdaad lekker soepel aan.

En toen kwam het weekend, ik mocht eindelijk me eerste drafpasjes weer gaan zetten, toch nog een beetje spannend.. zal hij recht lopen? Zal hij braaf blijven? Maar alles ging super, hij was wel iets of wat fris, maar hij liep volledig recht! Wat een overweldigend gevoel was dat, om weer echt te rijden om je eigen paard, en te voelen dat hij weer helemaal recht is. Heerlijk! Nu de komende week ook elke dag 10min draven en dan de kliniek weer even bellen.. spannend dus!

Het gaat in ieder geval de goede kant op!

De vijfde week

En daar gaan we dan… na 3maanden rust mag ik eindelijk weer op me paard rijden en met hem gaan trainen. Heel veel mensen waren nieuwsgierig over hoe ik het zou gaan aanpakken, aangezien Collin in de omgang soms heel druk kan zijn. Daarom heb ik ervoor gekozen om eerst maar eens weer te gaan stappen met hem, en in het weekend pas weer met hem te gaan rijden. Zo gezegd zo gedaan… de eerste dag dat we gingen stappen kwam ik aan met het hoofdstel, en meneer wist niet wat hij zag, hij was gelijk heel vrolijk. Toen ik het hoofdstel voor zijn neus hing, dook hij er gelijk in. Goed teken naar mijn gevoel. Het wandelen ging heel goed, hij was vrij rustig maar toch ook wel gespannen. Hij heeft 1x een vreugde sprongetje gemaakt op de plaats, en daar stond hij zelf ook wel van te kijken haha! De andere dagen is hij eigenlijk vrij braaf gebleven, dus dat was voor mij een teken om er weer op te gaan zitten.

Toen was het dus zover, ik had er al helemaal zin in en Collin zo te voelen ook. Hij dook weer in zijn hoofdstel en met het zadel was hij ook braaf. Dan er maar gelijk op..toen ik opstapte merkte ik aan Collin wel dat hij even zoiets had van, er komt iets op mijn rug?! Maar toen we gingen stappen was het al vrij snel goed. Hij heeft het eerste ritje super goed gedaan, en ik kon er niet blijer van af stappen.

 

De dag erna zijn we er ook weer op gaan zitten, en toen merkte je wel wat meer spanning in zijn lijf, gelukkig mag ik hem al wel wat aan het werk zetten dus we zijn lekker gaan gymnastiseren..wat hij goed oppakte. Alsof hij nooit anders had gedaan..

Komende week mag ik alweer 20min met hem werken, dus we gaan verschillende dingen introduceren om hem weer mentaal ook aan het werk te zetten. Rijden, stapmolen maar ook aan de hand werken. Ik ben enorm benieuwd hoe hij zich hieronder verder ontwikkeld.. en volgende week mogen we weer 10min meer. Wat ben ik blij zeg, en wat een heerlijk gevoel om weer op je paard te mogen na zoveel maanden.

De vierde week

Dit is DE week van de controle, ik begin nu wel stiekem elke dag af te tellen totdat het vrijdag is, ik ben zo benieuwd naar de foto’s. Vrijdag is het dan zover, en zullen we zien en horen hoe ver het met Collin zijn breek is. Dan zitten we ook precies op de 3 maanden, dus de kans is aanwezig dat we nog maar 1 maandje op rust hoeven. Ik heb er wel rekening mee gehouden dat het ook nog de volle 3 maanden kan zijn, om niet teveel hoop te hebben. We zullen het zien maar het blijft onwijs spannend zeg!

En….toen was het vrijdag!! Spanning en zenuwen maar ook gewoon heel nieuwsgierig naar de uitkomst. Collin had er al helemaal zin in om te gaan, dribbelend de trailer in en op naar de kliniek. Eenmaal aangekomen in de kliniek konden we gelijk aan de slag en werd hij gelijk op de röntgen gezet. Na de foto’s mochten we gelijk ook door naar de hoefsmid.. maar dit keer kreeg hij geen apart beslag meer, maar gewoon weer normale ijzers. Toen begon het bij mij al te borrelen, zou het dan echt?! Maar we moesten wachten op de foto’s en de uitslag van de dierenarts, alhoewel ik de hoefsmid wel hoorde praten over stappen en opbouwen was ik toch nog voorzichtig met blij zijn…toen Collin even in een wachtstalletje, en op naar de foto’s! De dierenarts was zeer tevreden met het genezingsproces, klinisch zag je niks meer aan Collin op het harde, en de foto’s waren heel netjes. De breuk was bijna niet meer te zien!! Hij mag dus weer langzaam aan het werk…ik ben zo blij met dit nieuws! De dierenarts was ook erg verast hoe soepel Collin nog was in zijn lijf en hoe goed hij er nog uitzag met zijn spiertjes, grote kans dat het door de magneetdeken komt was onze conclusie!

Na dit geweldige nieuws, zijn we weer richting huis vertrokken en hebben we een stappenplan gekregen. Komende week 10min stappen, daarna 20, en daarna 2 weken 30min stappen. Dan mogen we alweer gaan draven, en dan nog voor een laatste klinische en röntgen keuring naar de kliniek. Ik kan niet wachten er weer op te klimmen!! En wat is hij snel genezen zeg.. normaal duurt het 4-6maanden, en ik zit nu pas op de 3 maanden en we mogen alweer, dit had ik niet durven dromen! Wat een geweldig gevoel..

De derde week

Volgens mij beginnen zijn spiertjes echt weer wat losser te worden. Collin reageert nu niet meer zo chagrijnig op mijn aanrakingen als ik zijn spieren ga strijken en losschudden, hij vind het volgens mij zelfs ook lekker! Hij gaat al gelijk met zijn nek ontspannen naar beneden als ik aan zijn manenkam kom, en dan deinst het ook mooi mee. Binnenkort maar eens een afspraak maken met de masseur om te kijken of het echt losser is geworden. Hij begint in ieder geval in zijn dagelijkse gedrag al een stuk rustiger te worden, en wat meer kalmte te vertonen. Naast het feit dat hij rustiger op de poetsplaats staat en dat hij gaapt tijdens het opleggen van de deken, begint hij nu ook in de omgang wat rustiger te worden.

Normaal gesproken draait Collin nog wel eens in zijn stal, maar nu kwam er iemand naar mij toe dat hij dit al een aantal avonden niet meer heeft gedaan en dat ze er niks van begreep. Totdat ik vertelde van de deken en de therapie, toen vielen er wat kwartjes. Zal het dan toch echt zo zijn dat het werkt en dat mijn paard, die altijd enorm druk is, daadwerkelijk rustiger aan het worden is?

Ik merk inderdaad met buiten zetten s’ochtends wel dat hij verder achter me loopt en niet meer probeert te dribbelen om er eerder te zijn, dus in zijn omgang is hij inderdaad een stuk rustiger geworden. Dit is al een aantal keer zo geweest deze week, dus het is niet een eenmalig voorval. Z’n relaxt paard bevalt me eigenlijk wel.

 

 

 

 

Volgende week wordt een spannende week, dan mogen we terug naar de kliniek voor de eerste controle, dan zitten we al op 3 maanden rust.. Ik ben heel erg benieuwd, en stiekem ook wel een beetje zenuwachtig naar het resultaat vrijdag! Hoop natuurlijk op goed nieuws, en wie weet op volledig herstel..

Daarnaast ga ik ook die afspraak maken met de masseur, wie weet helpt dat er ook goed bij, en kunnen we werken aan onze “come-back”! Spannend allemaal dus!

De tweede week

Zo gezegd zo gedaan, ik ben deze week begonnen met de magneetveld therapie 2x per dag toe te passen na overleg met Horse Recovery Sentre. Ik moet zeggen dat Collin in het begin heel erg verbaasd was mij al om 8uur op stal te zien staan om hem alleen even lekker te poetsen, maar hij vond het wel prettig volgens mij. Toch merkte ik wel dat hij in de ochtend wat minder snel rustig werd dan s’avonds, maar het gebruik van 2x per dag werkt volgens mij wel goed! Ik heb me programma eigenlijk zo gemaakt dat ik s’ochtends hem alleen poets en de deken opleg, en dat ik dan s’avonds zijn nek en schouders volledig masseer en dan pas de deken op leg.

En halverwege de week gebeurde er een wonder haha, hij stond werkelijk waar te gapen op de poetsplaats s’avonds. Na zijn massage, legde ik de deken op en zo naar 8min begon hij een beetje te kauwen en te geeuwen. Nog niet uitgebreid want je ziet dat hij het probeert te verbergen, maar hij begint steeds meer te ontspannen! Wat een fijn gezicht zeg! Ik heb stiekem ook halverwege de week de intensiteit van de deken verhoogt, want dat mocht ook naarmate hij eraan gewend zou zijn. Ik denk dat dit ook goed effect heeft op zijn gedrag. Ik heb hem zelfs een paar keer in de ochtend uit stal gehaald, dat ik kon zien aan zijn vacht dat hij had gelegen in stal. Mooi om te zien, ik hoop dat ik hem ook nog een keer betrap s’ochtends dat hij in zijn stal ligt, dan kan ik het aan jullie laten zien, maar zodra hij mensen hoort gaat hij gelijk staan.

 

 

 

 

Ik begin nu wel echt al verschil te merken in zijn gedrag, hij is wat rustiger op de poetsplaats en houd wat minder zijn omgeving in de gaten, daarnaast begint hij toch wel al sneller te gapen en te ontspannen met de deken op! Wie weet staat hij straks wel gewoon te slapen, als dat toch eens zou kunnen!

Ik denk dat de combinatie van de “massage” en de deken heel fijn zijn voor Collin omdat hij dan toch zijn nodige aandacht krijgt en zijn spieren al opgewarmd zijn voordat de deken erop ligt. Hierdoor werkt het weer beter in op zijn bloedsomloop. Ik begin steeds meer benieuwd te worden naar de volgende afspraak bij de dierenarts, maar ook die met de masseur. Hopelijk krijgen we goed nieuws, maar voor nu nog even wachten en zo doorgaan.

De eerste week

Ik was heel erg benieuwd naar het effect van de deken, maar Collin moest heel erg wennen aan de deken en het stilstaan op de poetsplaats. Normaal gesproken poetsen we namelijk altijd voor zijn stal, dus het was al een kleine verandering dat hij op de poetsplaats moest staan. Dus in het begin kon ik aan Collin nog niet veel verschil merken, omdat hij zoveel om zich heen aan het kijken was, hij was naar mijn mening nog steeds iets te attent op de deken en op zijn omgeving, maar ik zag al wel na 12min een verandering in zijn gedrag. Hij begon toch al wel iets rustiger te worden, en ik zag dat voornamelijk aan zijn ogen. Normaal zie je bij Collin namelijk wel zijn wit van zijn oog als hij erg attent is, maar deze week na 12min gingen zijn ogen wel iets meer zakken en bleef hij rustiger staan. Voor mij dus een teken dat hij iets rustiger begint te worden! Ik had zelfs 1 dag dat er mensen zeiden dat hij een rustigere uitstraling had, dat was fijn om te horen zeg! Want normaal gesproken heeft iedereen het alleen over hoe druk hij is haha. Hopelijk wordt hij volgende week eerder rustig dan pas na 12 min.

 

 

 

 

De laatste dag van deze week hebben we er ook een masseur bij gehad die ging kijken hoe gespannen Collin daadwerkelijk was. Dat was toch even schrikken, hij  spant enorm zijn spieren aan, en heeft daardoor toch flink wat verzuring opgelopen. Dit komt mede ook doordat hij geen beweging mag hebben, en je zag het voornamelijk op zijn schouderbladen en in zijn nek. Hij reageerde heel nukkig op haar aanrakingen en ze adviseerde mij ook voorlopig nog geen sportmassages toe te passen. Wel heb ik hele leuke tips gekregen van haar om hem losser te krijgen in zijn nek en schouders door te schudden en te strijken. Dit ga ik volgende week maar eens proberen! Dan kan hij binnenkort wel lekker gemasseerd worden. Ze gaf mij ook de tip om de deken 2x per dag te gaan gebruiken om de cyclus van de magneetveld therapie in stand te houden, omdat het 8uur vast houd. Dat betekend s’ochtends en s’avonds naar stal toe, maar het is het waard als het werkt!

Wie zijn Collin en Vivienne?

Het leek mij leuk om mezelf en mijn paardje eerst aan jullie voor te stellen. Op 26 januari 2010 is Collin bij mij gekomen. Ik weet de dag nog goed dat hij aankwam, het was heel erg koud en het had de nacht ervoor gesneeuwd, dus het was nog spannend of hij kon komen die dag. Gelukkig wel, en sindsdien zijn wij samen een team.

Collin was 2,5 toen ik hem kocht, en we hebben samen al veel mogen zien. Ik heb hem zelf zadelmak gemaakt en ingereden en dat was echt een leuke tijd als ik er nu op terug kijk. Hij is altijd heel lief geweest en zeer attent. We zijn zelfs al een keertje samen naar het strand geweest, wat een super dag was dat!

Helaas halverwege 2012 zo rond September liep Collin opeens onregelmatig, je kon aan de buitenkant niks zien of voelen aan zijn been, dus heb ik nog een weekje afgewacht. Helaas was er toen nog geen verandering en zijn we naar de kliniek gegaan voor een onderzoek. Daaruit kwam voort dat Collin zijn hoefkraakbeen bot was geworden en dat hij daardoor een ontsteking had opgelopen. Nog niks ernstigs dachten wij, dus op naar huis met wat antibiotica. Een aantal weken later terug naar de kliniek voor nog een controle, maar ik wist al dat hij nog niet verbeterd was. Die dag weet ik nog goed, 16 oktober 2012.. Collin was inderdaad niks verbeterd aan zijn been, en het advies was hem daar achter te laten omdat hij op een CT scan zou moeten. Ik schrok me uiteraard kapot van dit nieuws, want we wisten nu nog niet wat er aan de hand was.

Zo gezegd zo gedaan, en ik heb Collin achter moeten laten in de kliniek, gelukkig kwam een dag later al een telefoontje van de dierenarts over wat er aan de hand was…Meneer heeft zijn hoefkraakbeen gebroken…vervelend nieuws, maar aan de andere kant ook super nieuws want dit geneest in 95% van de gevallen perfect! Een nadeel..is de revalidatie tijd..4-6maanden. Ik was eigenlijk best opgelucht met dit nieuws over wat het was, omdat ik zelf bang was voor peesblessures, dan is dit best goed nieuws..alleen de revalidatie tijd is wel erg lang! Wat ik namelijk nog niet over Collin heb verteld is dat hij een heel druk en onrustig kan zijn als hij niet zijn beweging krijgt…dus toen begon voor ons de uitdaging.

Na een paar weken aankijken, vond ik dat Collin wel wat wat meer afleiding kon gebruiken en wilde ik toch kijken of er iets was wat ik kon doen om de genezing te verbeteren. Toen kwam ik uit op magneetveld therapie, die bekend staat voor het stimuleren van de bloedsomloop en daardoor stimuleert het ook het bot groei proces, en…de effecten ervan zijn dat het paarden rustig maakt, voor mij dus 2 vliegen in 1 klap!! Dit wilde ik wel proberen.

Zo ben ik mijn zoektocht begonnen om de juiste therapie en middelen te vinden voor Collin met betrekking tot magneetveld therapie en kwam ik bij Horse Recovery Sentre uit. Hun bieden namelijk niet alleen de magneetveld deken aan maar ook beenhoezen, wat voor de aandoening bij Collin ideaal is, omdat daar de breuk zit. Toen ik met hun in contact kwam waren ze echt heel aardig en behulpzaam, maar ik wilde toch nog eerst het advies van de dierenarts afwachten, die vertelde mij dat magneetveld therapie inderdaad een goede therapie is om een paard rustig te krijgen en dat het de bloedsomloop stimuleert, dus dat het voor mij en Collin een goede therapie zou zijn. Dat was het moment dat ik besloot deze therapie toe te passen op Collin.

Bij Horse Recovery Sentre waren ze echt heel fijn, en ik kon gelijk dezelfde week nog een afspraak maken om de spullen te bekijken en alles te bespreken. Nu heb ik de spullen tot mijn gebruik en ben ik begonnen aan mijn “tweede” revalidatie maand en hoop ik met deze therapie mijn paardje iets rustiger te krijgen en dat hij lekker zijn spiertjes durft te ontspannen…